Tarihi, coğrafi ve kültürel gerçekler Kerkük’ün bir Türk şehri olduğunu şüphe götürmez şekilde gösterir, ortaya koyar ve kanıtlar. Bu gerçeği dost-düşman, Türkmenleri seven-sevmeyen (yürekleri kinle dolup taşanlar hariç) herkes kabul ediyor, itiraf ediyor ve “Sezar’ın hakkını Sezar’a” veriyor. Yalnız Sezar’ın hakkını bilip de vermek istemeyenler de vardır… Bizi asıl düşündüren başta vali ve belediye başkanı olmak üzere yetki sahibi olup da vicdan sahibi olmayanlardır. Kerkük şehrini görüp gezenler bilir; ama bilmeyenlere de acı gerçekleri ve uygulanan çifte standartları biz bildirelim… Şehrin büyük bir bölümünde Türkmenlerin yoğun olarak yaşadığı Musalla, Çay,. Çukur, Piryadi, Korya, Sarıkahya, Begler, Şaurlu, Çirit Meydanı, Şehir Merkezi, Tisin, Bağdat Yolu ve İmam Abbas gibi semtler her türlü hizmetlerden yoksun kalarak üvey evlat muamelesi görmektedir. Ancak Rahim Awa gibi Kürt mahallesinde insanı hayrete düşüren olağan üstü özen ve hizmete tanık oluyoruz. Ana caddeleri şöyle dursun iç sokakları bile modern bir şekilde asfaltlanıyor. Her türlü hizmet projeleri uygulanıyor, ışıklandırılıyor. Kısacası bu mahalleye sunulan hizmetler süperdir. Şehirde açılan iç dış yollar; Kerkük’ü Süleymaniye ve Erbil gibi kuzey şehirlerine bağlayan güzergâhlar modern metotlarla hayata geçiriliyor. Alt ve üst geçitlerin büyük bir bölümü aynı bölge ve semtlere uygulanıyor. Vali ve Belediye Başkanları, birçok hizmet kuruluşu başkanlarının Kürt olması bunda etkili midir acaba? Kentteki Arap ve Türkmen yetkililerin bu çifte standartlara girişimleri yok mudur, varsa sonucu nedir? Sonuç olarak; yetkililer dolaylı olsa da taraf tuttuklarını inkâr etmiyor. Ama bizimkiler ne yapıyor!? Bizim yetkililer; yetkilisi oldukları kurumlarla misilleme yapıyorlar mı, yapmak istiyorlar mı? Yapmak için ne bekliyorlar? Peki, durum böyle devam ederse semtlerimizin hali ne olacak? Ne olacak?