Özellikle bizim gibi toplumlarda ailelerde yaşanan sevinç ve acılar çoğu zaman toplumsal gündemin çok ötesine geçer. İşte bu yüzden bu köşede kişisel sayılabilecek bazı duyguları da zaman zaman paylaşmak istedim. Bundan bir buçuk ay önce Vacide nenemi kaybetmiş ve ona ithaf edilmiş bir yazı kaleme almıştım. Bunu da siz sevgili okurlarla paylaşmıştım. Acı bir tesadüf sonucu Vacide nenemin ölümünden tam 35 gün sonra diğer nenemi, Hatik nenemi kaybettim, nenesiz kaldım. Aşağıda benim değil ama onun sevgili oğlunun, babamın onunla ilgili yazdıklarını bulacaksınız. Tam da yazıdaki gibi sessizce seven ama tam seven bir kadındı o.

“Sevgi tüm evrendeki canlı varlıkların ortak dilidir. Sevgi ihtiyacı anne karnında başlar. Bebek kendisine sunulan her ihtiyacını anneden aldığı gibi, sevgiyi de anneden öğrenir. Bu nedenle anneler çok özeldir. Bir annenin kaç tane evladı varsa o kadar da kalbi vardır. Her evladı için atan ve çırpınan ayrı bir kalbi vardır. Anne yemeyen, yediren. içmeyen, içiren, uyumayan, uyutandır. Evladının tok oluşu ile kendi açlığını unutandır. Evladı azıcık öksürse, kendi ciddi hastalığını unutup, evladının azıcık öksürüğü ile hemen ilgilenip onu sorgulayan çok özel yaratılmış bir varlıktır ANNE… Size yaşanmış bir öyküyü sunmak istiyorum. Bir evlat uyuşturucuya alışmış. Uyuşturucu kullanmadığı zaman kendini kaybediyor, anormal davranışlarda bulunuyor ve annesinden sürekli para istiyormuş. Anne evladını önce tedavi için hastanelere yatırmış ancak olmamış. Artık evladı rahatlasın diye istediği parayı ona veriyormuş. Evladı uyuşturucu alarak rahatlıyormuş. Bir gün annenin parası bitmiş.
Altınlarını satmış. Sonra kıymetli eşyalarını satmış. Onlar da bitmiş. Artık para ve eşya namına hiçbir şey kalmamış. Ancak evladı hala uyuşturucu satın almak için “Anne para ver” diye bağırıyor ve inliyormuş. Annesi “Yavrum yok” deyince şuurunu kaybeden evlat, ekmek bıçağını annesinin boğazına dayamış ve “Anne bana para bul” demiş. Anne “Vallahi yok yavrum. Olsa vermez miyim?” Kendini kaybeden evlat elindeki bıçağı annesinin her yerine saplarken, kendi parmağını da kesmiş. Ölmek üzere olan anne, evladının parmağını kestiğini fark etmiş. Ölürken “ YAVRUM PARMAĞIN ACIYOR MU?” dedikten sonra, son nefesini vermiş.

Anne olmak böyle bir şeydir işte. Anne sessiz sevgidir. Anne şefkattir. Anne merhamettir. Anne güvendir. Anne bize bunları verendir. Cennete gitmek istiyorsanız, Annelerimizin hayır dualarına mutlak ihtiyacımız olacaktır. Annemi 9 Ağustos’ta kaybettim. O sessiz bir sevgiydi. Nur içinde yatasın anam. Mekanın Cennet olsun.”