'Kaptan' ile toplumsal sorumluluklara davet!; 'Tutun umudu ucundan ve hiç bırakmayın'
Yıllardır kaptan olamamışız biz toplum olarak.
Sürekli mürettebat olmanın getirdiği ağır yükü taşımışız omuzlarımızda.
Bir türlü dümeni alamamışız kendi ellerimize.
Gerçek bunu yansıtsa da, dümeni kendi ellerimizde zannettirildik yıllarca.
Ama hiç hatırlamak istememişizdir uzun yıllarca başka kaptanların komutasında yol aldığımızı.
Bugün düştüğümüz bu kahpe haller de bunun eseri değil midir zaten?
Ne kendimizin ne olduğunu bilebildik,
Ne bildiklerimizi arkadan gelenlere aktarmaya niyetimiz oldu,
Ne de dümeni ele almaya yetecek irademiz.
Gün geldi kendi başımızdakilerin, günü geldi kardeş bildiklerimizin 'hayır'ı ile dondurulup kaldık.
Hem de öyle bir donduk kaldık ki, kim olduğumuza yapılan darbelerin en ağırları vuruldu bize.
Yıllarca dillendirilen asimilasyon, günlük hayatımızda ve dahası hayatımızın her alanında gözle görülür elle tutulur oldu.
Hani o 'parmaklar ile sayacaklar bizi' deyimi gözümüzü çıkarı verdi.
Belki de kaptan olamamaktan, kaptanının hayrını görememekten geldi başımıza bunlar.
İşte bu yüzden 'Kaptan' şiiri bana bunları çağrıştırdı.
Kaptan-ı deryamız 'Her şey yolunda gider, merak etmeyin' dese de,
Gelin bu şiirle düşünelim biz yinede...
Yılmaz Sarper ağabeyimin ellerine, fikrine, emeğine sağlık.
Yeni okudum aşağıda yazdığı dörtlükleri...
Oldukça etkiledi beni ki bu satırları yazmaya tetiklendim.
Dilerim küresel ısınmış, hangi mevsimde olduğunu şaşıran bu pazar günü sizleri,
Toplumsal sorumluklulara davet eder...
'Kaptan - Yılmaz Sarper
Gemisini kurtaran kaptan mı sahiden?
Ya kuruduysa deniz,
Ya tükendiyse istikametler,
Ve kalmadıysa gidilecek liman,
Hele taşıyacak yükü, yolcusu da bitmişse geminin,
Neye yarar kurtarmak? ...
Gemisini kurtaran kaptan mı sahiden?

Aldatmacanın dik alası bu!
Bilerek aldanmanın da...
Yok olmak, tükenmenin adı kaptanlık ha!
Uçuruma düşerken türkü söylemekten farkı ne bunun?
Kaderine pusu kurup ağlamak,
Bıçaklayıp umudu, yasa durmak sonra...
Gemisini kurtaran kaptan mı sahiden?

Bırakın ağlaşmayı!
Yiğit leventlersiniz işte her biriniz.
-Farkında değil misiniz yoksa?
- Yelkenler fora bre, yelkenler fora!
Asılın şu urganlara yüksünmeden.
Tutun umudu ucundan ve hiç bırakmayın.
Gemi bizim,
Umut bizim,
Deniz bizim,
Ufuk bizim.
Yelkenler fora bre, yelkenler fora!
Rüzgarınız bol olsun...'