DÜNYACA ÜNLÜ KIBRISLI TÜRK RESSAM GÜLTEKİN BİLGE ( 1. Bölüm )

Yaşamımızda kendimize verdiğimiz değer kadar, başkalarına da değer vermeyi görev edinmeliyiz gibime geliyor…

Yaşamımızda kendimize verdiğimiz değer kadar, başkalarına da değer vermeyi görev edinmeliyiz gibime geliyor…

Bu nedenle de 2014 yılına ait bu röportajı tekrar yayınlamak istedim. Çok değerli ressamımız sayın GÜLTEKİN BİLGE hatırlansın istedim.

Bir rastlantı sonucu GÜLTEKİN BİLGE’yi internette buldum önce. Resimleri ve kullandığı teknik olağanüstüydü. Sonra kendisi Kıbrıs’a tatile gelince Lefkoşa Merit’te buluşup sohbet ettik.

Yine bir rastlantı sonucu öğrencilerimden CEMRE DALKILINÇ’ın da GÜLTEKİN BİLGE’nin yaşadığı yer olan GLASGOW’da öğrenci olduğunu öğrendim.

Ondan, evine gidip röportaj yapmasını rica ettim. Beni kırmadı. Kendisiyle görüştü.

GÜLTEKİN Beye ve sevgili öğrencim CEMRE DALKILINÇ’a bir kez daha teşekkür ediyorum.

Tozlu sayfalar arasında kalan bu röportajı günışığına çıkarıp sizlerle buluşturmaktan sevinç duyuyorum.

Yazının uzunluğu nedeniyle ikiye böldüm. Gelecek hafta diğer yarısı da yayınlanacak.

İlginizi çekeceğine inanıyor ve keyifli okumalar diliyorum.

Ilık ve bulutlu bir nisan gününde Glasgow’un merkezine 10 dakika uzaklıkta olan Barrhead kasabasına, Kıbrıslı Türk Ressam Gültekin Bilge ile buluşmak için yolculuğa çıktım.

Röportaj sevgili öğretmenim Ayşe Tural’ın fikriydi, Glasgow’da yaşayan Kıbrıslı Türkler olarak birbirimizi tanımadığımızı öğrenince hemen bu işe bir el attı ve hem iki saygıdeğer tatlı insanla tanışmama hem de ilk röportajımı yapmama vesile oldu.

Gültekin Bilge ile partneri Anne McCann beni çok şirin ve sıcacık döşenmiş müstakil evlerinde ağırladılar.

İkisi de o kadar tatlı ve içtendi ki ilk röportajım olmasına rağmen birkaç dakika içinde gerginliğimden eser kalmamıştı.

Sevgili Anne, bizi Gültekin Bilge’nin muhteşem tablolarıyla süslenmiş koridorlardan geçirdi ve çiçeklerle dolu yemyeşil bahçeye bakan ikinci salona getirdi.

Camlarla çevrili salon sıcacık ve şık bir şekilde döşenmişti, duvarlar Gültekin Bey’in güzel eserleriyle donatılmıştı. Geniş, rahat koltuklara oturduk ve röportajımıza başladık.

1. SAYIN GÜLTEKİN KISA YAŞAM ÖYKÜNÜZÜ ANLATIR MISINIZ?

Kıbrıs’ta Baf kazasının Ceyhan (Ciyas) köyünde doğdum. Babam maldar bir adamdı, çocukluğum hep bahçelerde çalışarak, ağaçların meyvelerini toplayarak geçti. Çocukluğumda killi toprakla çok oynar, ellerimle çamurdan eşek, kuş gibi figürler yapardım.

Bizim köydeki Yerovassa deresi alçı ve kireç taşı denilen yumuşak taşlar getirirdi. Ben o taşları alıp cebimden hiç eksik etmediğim ‘çakıcık’ dediğim çakımla insan yüzü veya hayvan şeklinde oyardım. Ayni zamanda düz gördüğüm her yere mesela ağaç ve toprağın üstüne bıçağımla birşeyler çizerdim.

İlkokulu bitirdim, ortaokula gittim ve orada Abdullah Demiroğlu ve Saim Onan gibi çok değerli ve kendilerinden çok şey öğrendiğim hocalarım oldu, daha çok resim yapmaya başladım.

İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi’ne gittim. Akademide okurken ayni zamanda İstanbul Terzilik Tekamül yüksek okulunda gece okuluna gittim, terzilik, makastarlık ve modayı öğrendim. Çünkü kafamda sanatla kadın modasını birleştirip Londra’ya çalışmaya gitme fikri vardı, bu yüzden koskoca bir diploma almıştım.

Beş yıl sonra mezun olup 1972’de Kıbrıs’a geri döndüm. 1973 yılında Avrupa’da sergi açmayı planlarken 1974’te harp çıktı ve domdom mermisiyle sağ elimden vuruldum ve sağ elimi kullanamaz oldum.

Ben pandomim sanatçısı hem Türk sanat müziği sanatçısıydım; bağlama çalar, şarkı söylerdim hem de bir ressamdım.

Ama sağ elimi kaybedince herşey değişti. Tüm umutlarım, hayallerim yıkıldı bir anda.

Savaştan sonra elimi kaybedince para kazanıp hayatımı devam ettirmek için öğretmenlik mesleğine başladım ve 30 yıl öğretmenlik yaptım. 1974’te evlendim ve iki çocuğum oldu. Elimden iki kere ameliyat geçirdim ama hiçbir zaman tam olarak düzelmedi.

Bu otuz sene içerisinde elimi düzeltmeye çalışırken birşey öğrendim: resim elle değil beyin ve akıl gücüyle yapılan bir sanattır.

Yeni bir teknik, stil bulmam lazımdı sağ elimi de kullanabilmem için, sağ elime göre bir stil yarattım ve 2006 yılında tekrardan resim yapmaya başladım.

Çizerken iki elimi de kullanıyorum, bazen parmağımı, bazen kuş tüyü kullanıyorum. Tekniğimde fırçanın yanı sıra kuş veya tavşan kemiği gibi çeşitli malzemeler kullanıyorum.

O zamandan beri yapmış olduğum yaklaşık 350 resmim var. 2006’dan beri Kıbrıs’daki ve Türkiye’deki atölyelerimde çalışmalarımı sürdürdüm.

Sonra İskoçya’ya geldim ve dünyaya açıldım. Geleli henüz 2 yıl oldu ve bu kadar kısa sürede uluslararası bir başarı yakaladım.

2. RESİMLERİNİZİN HİKAYESİ NEDİR?

Önceleri Uygur Türkçesi’nin formlarını boyada kullandım.

Bir gün güneşte oturmuş dondurma yiyordum, dondurma kabının içindeki rengarenk dondurmalar kabın kenarında resim gibi desenler oluşturmuştu ve güneşin de yansımasıyla çok güzel görünüyordu bu.

Şekilleri sgraffito denilen resim tekniğine benzettim ve kafamda bir ışık çaktı aniden. Eskiden beri hep bir ‘Türk Resmi’ yaratmak isterdim çünkü resimde Türk stili diye bir şey yoktur.

Sgraffito tekniğini kullanarak eski Türkçe’nin formunu boyada kullanmak geldi aklıma.

Bu teknikte uzun süre çalıştıktan sonra Türklerin yaptığı ebru sanatına yöneldim. Uygur Türkçesi’nin formuyla Türk ebrusunu birleştirerek yeni bir tarz yarattım. Sanatıma uluslararası motifler de katmak istedim.

VİRÜSLER TABLO OLUYOR

Elektron Mikroskobunun yarattığı fotoğrafları incelediğimde çok etkilenmiştim, fotoğraflardaki her nesne birer resim gibiydi.

Mikroplar ve virüsler korkunç güzel görünüyorlardı ama bir o kadar da öldürücüydüler. Bu fikir bende yepyeni bir felsefe oluşturdu: virus ve mikroplar insan vücudunun bir parçasına girince hastalığa ve hatta ölüme yol açabiliyor ve ben bu etkiyi resimlerimde göstermek istedim.

İnsan vücudunun bir parçasına girmiş gibi resimlerimin bir parçasında virus benzerlerini resmettim ve böylece ‘Disease’ (Hastalık) serisi çıktı.

Resimde alışmış olduğumuz dikdörtgen/kare formu bozmak istedim. Kesilip yan yatmış bir Efgalitto ağacı gördüm, baş tarafı yola bakıyordu ve ağacın oluşturduğu şekil bana bir resmi hatırlattı.

Arabamı ağacın yanında durdurup 15 dakika ağacı seyrettikten sonra ağaç üzerine resim yapma fikrimi buldum.

Zorluklarla bir sedir ağacı buldum Türkiye’den. Sedir ağacı özel bir ağaçtır, ona kurt vurmaz ve reçine tutmaz. Bir buçuk yıl boyunca uğraşıp üzerine resim yaptığım 2 metre boyunda ve 1 metre genişliğindeki ahşap şekline soktum bu ağacı.

Ağaç köklerinden kendi yaptığım siyah reçinemsi bir boya var, o organik boyayla normal boyaları karıştırdım ve ahşaplar üzerine bunu kullanarak resim yaptım.

Bambaşka bir resim türü çıktı ortaya ve ayni zamanda dikdörtgen formdan çıkardım resimlerimi. Daha sonra ahşaplarımın boyutlarını küçülttüm.

3. RESME BAŞLARKEN SİZİ YÜREKLENDİRENLER OLDU MU?

(Gülüyor), şimdi bu çok önemli bir sorudur aslında. Ben Türkiye’ye gideceğimde ailem göçmendi Ciyas köyünden Lefkoşa’ya göç ettiler savaş yüzünden.

Dolayısıyle çok az paraları vardı. ‘Gitme seni okutamayız’ dediler. Türkiye Cumhuriyeti bize burs vereceğini söyledi ve ben o bursa razı oldum.

Ailemin tüm engellemelerine rağmen Türkiye’ye okumaya gittim.

Yazın gelip bahçede çalışırdım ve ailemden gizli gizli para biriktirirdim ki onlara yük olmayayım diye…

4. KIBRIS NERE, GLASGOW NERE?BU SÜRPRİZ NASIL BAŞLADI?
NASIL CESARETLENDİNİZ?

Bir tesadüfle başladı. Anne bir gün Lefkoşa’da Büyük Han’daki atölyeme geldi bir arkadaşıyla.

Resimlerimi görünce resimlerimin içine girecek gibi oldu, o da resme aşık bir insandır. ‘Bunları nasıl yaptın?’ dedi.

Çünkü resimlerime elinizi sürdüğünüz zaman dalgalanma hissedersiniz, boya oynuyor.

Diğer salonda bir resim var, Anne bana sordu bu resmin anlamı nedir diye.

Bu resim birbirini çok seven iki kişinin biribirini kaybettikten sonra hiç unutamadıkları büyük aşklarını anlatır dedim ve bir anda hüngür hüngür ağlamaya başladı.

Ben korktum, dedim acaba yanlış bişey mi söyledim. Sonra dışarı çıkdılar ağlamaya devam ediyordu Anne…

Arkadaşı yanıma gelip Anne’in kocası öldü ondan ağlıyor. Hatta kocasının beyin kanserinden öldüğünü öğrendiğimde hastalıklara merak sardım ve ortaya ‘Disease’ serisi çıktı.

Ben o resmi kendisine hediye ettim. Beni İskoçya’ya davet etti ama siz gelin dedim. İki arkadaşı ile Türkiye’ye geldiler.

Ardından İskoçya’ya sergiye davet ettiler ve böylece İskoçya hikayem başladı…

5. RESİM AKIMLARINDAN HANGİSİNİN TAKİPÇİSİSİNİZ?

Tamamen kendi tarzımda resim yaparım, sadece kendim olmak isterim.

Ama tabiki sanat tarihinde esinlendiğim ressamlar vardır mesela, Jérôme Bosch’u (Hieronymus Bosch) veya Rembrandt’ı çok severim ama onları taklit etmem.

DEVAMI GELECEK HAFTADA BU SAYFALARDA OLACAK.
Kaçırmayın lütfen…

Ayşe TURAL

Bu haber 3240 defa okunmuştur

:

:

:

: