Ülkedeki sağlık, ekonomi, eğitim ve sosyal politikaların hepsi ortada.

Her taraftan sıkıntılar boy gösteriyor. Öyle ki, sosyal konularda tamamen sınıfta kalmış durumdayız. Küçücük çocuklarımıza dahi bakmaktan ve korumaktan aciz noktaya geldik. Devletin öncelikli alanları arasında yer alması gereken ‘barınma’ konusu, ülkede tepe takla…
Devletin kurumları çocuklara kapılarını kapatmış ve çocukları ateşin ortasına bırakmış halde.

Gündeme geldiğinde herkesin vicdanını sızlatan, gözlerinde yaşa neden olan ‘çocuklarımızın sorunları’ gün gibi ortada… Ancak yetkililer bu durumu görmezden gelirken duyduklarında ise ‘keyiflerini kaçırmamak, koltuklarını sarsmamak’ için duymazlıktan geliyorlar.

Aslında ‘acınacak’ durumdayız. Sadece yetkililer nezdinde değil halkımızda da bu konuda ne yazık ki duyarlılık yok. Sadece duyduğumuzda ‘acıyoruz’.
Sadece duyduğumuzda ‘nerede bu yetkililer?’ diye soruyoruz. Ancak bunları bile o kadar kısık sesle dillendiriyoruz ki kendimiz bile duymuyoruz…

Sorunun ne kadar büyük olduğunun mu farkında değiliz, yoksa umursamazlık mı aldı başını gidiyor, anlam veremiyorum. Bunları neden söylediğimi merak ediyorsunuz… Aylar önce bir haber yapmıştım. 16 yaşındaki bir erkek çocuğunun devlet eliyle fuhuşa itildiğini yazmış, elimden geldiğince gündemde tutmaya çalışmıştım. Sonunda, çocuklarımızın sahiplenildiğini ve huzurevine yerleştirildiğini öğrenmiştim.

Her neyse, çocuğumuz yaklaşık 2 ay kadar orada kaldı ve devlet çocuğuna sahip çıktı… Sorun yok gibi gözüküyordu. Ancak bir akşamüzeri aldığım telefon beni şok etti. Bahsi geçen çocuğumuz huzurevinden alınmış ve bir otel inşaatında işe başlatılmıştı. Yani, çocuk işçi çalıştırmak yasak olan ülkede söz konusu çocuk, yetkililer eliyle bir inşaat firması sahibine teslim edilmişti. Yetkililer, inşaat firması sahibine ‘eti senin kemiği benim’ demişti…

Dondum kaldım…
Hani bu ülkede çocuk işçi çalıştırmak suçtu? Hani yetkililer çocuğuna sahip çıkmıştı?
Peki, bütün bunlar bu çocuğu kapsamıyor muydu?
O’nun günahı neydi ki 16 yaşında bir inşaatta harç karmaya mahkûm edilmişti?

O’nun günahı neydi ki eğitim hakkı elinden alınmıştı?
O’nun günahı neydi ki bebekliğinden beridir sevgiden mahrum olan bu çocuğa bir tekme de yetkililer attı?
Ne kadar kolay değil mi düşene vurmak?
Ve ne kadar kolay değil mi gelecek çalmak?
Sizler evlerinizde çocuklarınızla kahvaltı yaparken o çocuk harç karıyor, bunu hiç hissettiniz mi, dondu mu kanınız?

Hiç zannetmiyorum…
Evet, siz büyük yetkililer!
Sizler kendi elinizle o çocuğu tekrar fuhuşa ittiniz…
Siz o çocuğu tekrar karanlık sokaklara itip uyuşturucuya başlattınız…
Zira bugünlerde söz konusu çocuğumuzdan aldığım haberler bu yönde…

Hadi yine üzülün…
Hadi yine sahte sarılmalarınızla medya önünde kollarınızı açın. Kamera kapandıktan sonra da inşaata itin…
Çok merak ediyorum sizlerin çocuğu yok mu?
Çok merak ediyorum geceleri rüyalarınıza bu çocuklar girmiyor mu?

Çocuklara sırt çeviren, onları bilinmeze sürükleyen, insanlık değerlerimizi sorgulatan bu çağdışı anlayışın bir an önce değişmesini, yetkililerimizin bir an önce Çocuk Hakları Sözleşmesini dikkatle okumasını ve ona uygun davranışlar sergilemesini umuyor ve bekliyorum.