Kültürel açıdan bakıldığında da küreselleşmenin iki karşıt olguyu bir arada tuttuğu görülmektedir. Bir yandan giderek farklılaşan bir dünya, öte yandan bu farklılaşma ya da dağılma eğilimini dizginlemeye çalışan standardizasyon çabaları. Bir yandan toplumların yaşam biçimleri artan oranda birbirine benzer hâle gelirken, diğer yandan farklılaşma ile toplumun çoklu kimlikleri ve özellikleri öne çıkmaktadır. Böylece küreselin içinde yerelin daha fazla üretimi yapılırken, aynı zamanda bu çoklu yüzlerin benzeştirilmesi çabası devam etmektedir.
Bu bağlamda dengeyi sağlayarak toplumun değerlerini dönüşüm sürecinin bilinciyle korumak, eğitimin içrel misyonudur. Eğitim programlarının bu temel hedef bazında yeniden ele alınmaları gereklidir. Çünkü eğitim programlarının, insanların birbirini, toplumların özelliklerini daha nesnel tanımalarını destekleyen, birbirlerini öğrenmeye çalışan bu karşılıklı süreçte ön yargısız olmaya önem veren, farklılıklara saygılı olmanın, ayrımları (biz/onlar) azaltabileceğini ön gören biçimde düzenlenmesi; işlevsel ve performansı yüksek olması sağlanabilir.
Gelinen bu noktada, gelişmeleri sorgulayan, araştırma yapabilen, teknik yetkinliğe sahip, hızlı algılayıp, sorun çözebilen bireylere gereksinim vardır.
Küreselleşme ile beraber yerelleşmeyi ve yereli, küresel süreçlerle uyumlu ve işlevsel hâlde kaynaştırıp bütünleştirebilmek önemle üzerinde durulması gereken bir konudur. Küryerel olarak adlandırılan bu olgu, öncelikle eğitim ve toplumsal diğer yapılanışlardaki değişim/dönüşüm süreçlerinde, küreselleşmenin olumsuz sayılabilecek kimi etkilerini azaltabilir.
Bu zorlu süreçte başarılı olabilmenin ve birey olarak/toplum olarak/ulus olarak ayakta kalabilmenin yolu, günümüzde, eğitimin yalnızca okulda verilmediğinin, eğitimde mekân sınırlamasının kalktığının bilincinde olarak, çağın koşullarının farkında ve fırsatlardan yararlanmak isteyen, hedeflerini belirlemiş küryerel yapılanışları özümsemiş bireylerin yetiştirilmesidir.

Ancak unutulmamalıdır ki fizikî mesafelerin kapanması, insanlar arası iletişimin salt araçlarla gerçekleşir olması, ruhsal, duygusal ve benlik gelişimleri açısından insan yapısına çok da uygun değildir. Bu durum ilerleyen zamanda daha derin sosyal zedelenmelere yol açabilir.
Nüfus çeşitlenmesi, okullarda görev yapan eğitimcilerin, öğretmenlerin, yöneticilerin çok kültürlü, farklı sosyo-kültürel yapıları tanıyabilen, deneyimli ve bilgili olmalarını gerektirecektir. Çünkü bu yeni sistemin amacı sadece diploması olan eleman yetiştirmek değildir. Görülmektedir ki değişen öğrenme süreçlerinin etkileriyle bireyler gruplar içinde yer alacaklarından, bireysel olarak sorun çözme becerileri zayıflayabilir. Ancak iş birliği yapabilme ve iş birliğine dayalı sorun çözebilme, aranan niteliklerden biri olarak gündeme gelebilecektir.
Bireylerin çalışma stratejileri tek disiplinli yaklaşımla değil disiplinler arası yaklaşımlarla, eş güdümlü, benzer yetenekleri örgütleyerek çalışmanın, kazanılan kavram ve bilgilerin paylaşılması esası önemli hâle gelecektir.
İnsanlar arası teknolojik iletişimin artması, diyalogu azaltacağı için eğitim sistemlerinin sözel ve sözel olmayan iletişim becerilerinin öğretilmesini amaçlarına dâhil etmesi gerekecektir; Küresel dünyanın gerektirdiği bilgi, beceri, değer, tutum, davranış ve küryerel bilince sahip bireyler yetiştirmek; eğitim sistemlerinin küresel değişim ve dönüşüm süreçlerinde bireye önem veren; öğreneni merkeze alan; insanî ve evrensel değerlerin kazanılmasını hedefleyen eğitim programları ve politikaları üretmek, eğitim vizyonu olarak önem kazanmalıdır.
Ülkemizde de eğitim sistemi yeniden yapılandırılırken gerek küresel gerekse yerel özellik ve ihtiyaçların dikkate alınıp ortak vizyon oluşturulması oldukça önemlidir. Ortak vizyonla birlikte, bizleri bu vizyona ulaştırması düşünülen hedeflerin belirlenmesi ve bu hedeflerin gerçekleşmesi için uygun stratejik planların hazırlanması olmazsa olmazdır. Unutmamak gerekir ki her şeyin başı ve tetikleyicisi eğitimdir...
Kalın sağlıcakla, sevgiyle ve dostlukla...