Yeni teknolojilerin ve ekonomik gelişmelerin beraberinde getirdiği gerçekler, meslek edinme aşamasındaki gençlere, gerek okul yaşamında gerekse yaşamboyu öğrenme düşüncesinin kazanılmasında, yeterince güdüleyicidir.
Ancak daha çok imkânsızlıklar nedeniyle yeterli eğitim alamayan, ailevî ve kişisel problemleri veya ilâç bağımlılığı gibi kötü alışkanlıklar yüzünden okumayı sevmeyen, ya da istediği alanda eğitim şansı yakalayamayan yüzlerce genç ve yaşlı bireyin yeniden öğrenmeye güdülenmesi ciddiyetle önemsenmelidir ve gereklidir.
Hızlı zaman akışı, çağı yakalama ve dünya ile birlikteliği koruma ve işsizliğe çözüm yolları arayışı, bireyleri öğrenmeye yeniden güdüleyen etken olmaktadır. Bu bağlamda yapılması gerekenler, toplumda yaşam boyu öğrenme anlayışının benimsenmesini esas alan her türlü yaygın eğitim imkânının geliştirilerek tedbirler alınmasıdır; özellikle üniversiteye giremeyen gençlere kısa yoldan beceri kazandırma ve meslek edindirme faaliyetleri artırılmalıdır; yerel yönetim ve idarelerin , gönüllü kuruluşların ve özel sektörün bu konudaki faaliyetleri desteklenmeli ve özendirilmelidir.
Uluslararası çalışmalarda görüldüğü gibi hiçbir faktör tek başına eğitimin başarıya ulaşmasını sağlayamaz. Green (1997) tarafından yapılan eğitim araştırmasında çıkan sonuçlara göre; şimdiye kadar göstergelerde yer alan hiçbir veri, gerek sınıf sayısı, eğitim harcamaları, seçilmişlik, gruplara ayırma politikası, öğretme stilleri, bazı konuların öğrenilmesinde gereken zaman ve sonuçları itibarıyla ülkelerin başarısını sistematik olarak etkilememektedir. Çeşitli ülkelerde eğitim süreci sonunda gelinen nokta, ülkelerin kendi iç dinamiklerinde eğitimi etkileyen faktörlerle ve diğer toplumsal meselelerle ilgilidir. Eğitimde başarılı olduğunu ileri süren ülkelerde, öğrenme kültürü gelişmiştir. Eğitim sistemleri bireylere fırsat tanıyan ve onları motive eden, herkese açık, iş piyasasını ve toplumu motive edecek ödüllendirici yapıda plânlanmıştır. Bu ülkeler, beklentilerini kurumsallaştıran çalışma stratejilerine oturtan, ulusal programı öğrenme, öğretme, değerlendirme metotlarını sağlıklı yapıya ulaştırarak öğretim materyallerini profesyonelce üretme yolunu seçip sınıf ortamında öğrenene etkileşimli bir yaklaşımla sunan eğitim sistemlerine sahiptirler.
Geleneksel okul yapısı içinde didaktik öğretimle bireysel ve yaratıcı eğitimin yeterince sağlanamadığı görülmektedir. Hem doğu hem de batı ülkelerinde, erken çocukluk devresinden başlamak üzere öğrenenlerin istediği gibi kendi değerini, heyecanını veya sorunlarını deneyimleyebileceği bir öğrenme ortamı hazırlanmalıdır. Çocuklar okul öğreniminden ayrılmadan önce öğrenmeyi öğrenmek isteğine ve kendini organize edebilme konumuna gelmiş olmalıdırlar. Öğrenmenin özünde yaşam boyu öğrenme yatmaktadır. Trier ve Peschar (1995)’e göre çapraz programlamada yeterliği sağlayan problem-çözme, mukayeseli düşünme, iletişim, demokratik değerler, politik süreçleri anlama, algılama ve kendine güvenmedir.
Geleneksel eğitim-öğretim yapılanışları içinde, pek çok ilkokul öğrencisi, okuma, yazma, aritmetik vb. temel becerileri kazanarak okulda ve sonraki yaşamda başarı sağlamaya çalışmaktadır. Ancak, gerçek olan şudur ki hâlihazırda bulunan programlara göre daha esnek, bireysel öğrenime yönlendiren, yeni teknolojileri iyi kullanan meslekî öğretim ile akademik öğrenme arasında eşitliği sağlayan eğitim ve öğretim programlarına gereksinim vardır. Birçok ülke meslekî öğretim ile akademik öğretim arasında köprü oluşturmaya çalışmaktadır.
Unutulmamalıdır ki bazı bireyler her hangi bir yoksunluktan değil, gerçekten ilgi duymadıkları ve istemedikleri için yüksek okul ve/veya üniversiteye gitmek istememektedirler.
Öğrenme isteğinin sürekliliği eğitim sisteminin fonksiyonunu çeşitlendirmede birleştirici bir rol oynamaktadır. Öyleyse yapılması gereken öğrenme isteğini sürekli kılmaktır, öğrenmeyi öğrenmektir, yaşam boyu eğitim ve öğrenme olanaklarını artırmak ve katılımı teşvik etmektir. Cumartesi günü kaldığımız yerden devam edeceğiz sevgili okuyucular. Güzel günler dilerim hepinize...