Öğretmen yetiştirmek, bir meslek grubunun eğitiminden daha farklı ve daha fazlası olarak nasıl bir toplum ve ne için eğitim istediğimiz konusuyla ilgili geniş içermeler taşımaktadır. Çünkü bilindiği gibi okul ve öğretmenler, bir toplumun yaşamını sürdürebilmek ve dönüştürebilmek için gereksindiği başlıca toplumsallaştırma kaynakları arasındadır. Buna göre önemli olan, öğretmen eğitiminin tek başına nasıl olması gerektiği değil, üretim ve güç dağılımı dâhil, toplumda ve dünyada olup bitenlerle bu eğitim arasında nasıl bir ilişki kurulacağı olmalıdır. Bu ilişkinin kurulması, siyasi politikalardan ve çeşitli ideolojilerden bağımsız; bilimsel ilkeler, evrensel değerler, demokrasi ilkeleri, anayasal hakla, çağdaş ve laik bir eğitim politikası çerçevesinde gerçekleştirilmelidir görüşü benimsenmelidir. Genel ilke olarak öğretmen adaylarının eğitim fakültelerinde yetiştirilmesi sağlanmalı, evrensel düzeyde lisans ve lisansüstü eğitim ölçütlerine uymayan uygulamalara son verilmelidir. Öğretmen yetiştirmek, toplumun geleceğini biçimlendirmede en önemli araç olarak görüldüğü için genel ifadeyle siyasete alet edilen eğitim alanlarının başında gelmektedir. Hükümet kuran siyasi partilerin halka yönelik tutum, tavır ve yönelimlerini algılayabilmek için, öğretmen yetiştirme ve istihdam etme politikaları açısından yaptıklarını ve yapmadıklarını saptayarak, bakış açılarının satır aralarını okumak çok öğretici olabilir.

Yapıları, hedefleri, işlevleri açısından diğer alanlardan farklı olan eğitim ve eğitsel sorunlara bakış açısı ve çözüm yaklaşımları, uygulanan konsepti anlamakta ve anlamlandırmakta doğal olarak farklı yorumlanmak zorundadır. Ancak temel yaklaşım bilimin evrensel ve tartışmaya açık rehberliği ve önderliği olmalıdır. Kuşkusuz ki eğitim fakülteleri öğretmen adaylarının seçimi, yetiştirilmesi, değerlendirilmesi konusunda yaptıkları kuramsal ve ampirik araştırmalarla önemli bir veri tabanına sahiptir. Akademisyenlerin, yılların birikimine dayalı donanımlarıyla ortaya koydukları değerlendirmeleri uygulamalarda yön verici olduğu da varsayılmaktadır. Hükümetlerin, bilimsel veriler yerine politik kaygılara dayalı çözüm arayışlarıyla oluşturulacak politikaların ülkenin eğitim sorunlarına uzun dönemli ve ideal çözümler sağlayamayacağı açık seçik olarak bilinmektedir. Buna karşın hükümet ve üniversiteler arasında öğretmen yetiştirmekte, istihdamda ve sözleşmeli öğretmen alımlarında bir güven bunalımı vardır. Bu güven bunalımının aşılmasında Eğitim Bakanı'nın gerektiğinde bilim adamı gözlüğünü takarak, bilimsel katkı alarak eğitim sorunlarına bakabilmesi önemli bir katkı sağlayabilecektir. Çünkü doğal olarak sorunlara yaklaşım, çözümün nasıl olacağını da belirler. Üniversitelerin, bilimsel, objektif ve tutarlı tavırlarıyla siyasi liderlere ve topluma yön vermesi gerektiği düşünülüyorsa geçersiz meydan söylemleri yerine çözüme yönelik acil çalışmalar yapılmalıdır. Akademisyenlerin, gerçek çözümün, hangi doğrultuda olduğuna ilişkin; günlük, bireysel, mesleki kaygıların ötesinde düşüncelerini ve değerlendirmelerini açıklaması, bilimsel ve evrensel değerleri savunması ve sorunları çözmede etkin yöntemlerle uğraş vermesi gereklidir. Bunların yapılabilmesi için de özgür konuşma, çalışma platformları oluşturulmalıdır. Demokratik ve katılımcı çalışmalar, araştırma geliştirme analizleri, eğitim şûraları bu bağlamda çok önemlidir. Ben karar verdim ve yaptım söylemleri, tutarsız eğitim politikalarına dönüş, gerici ve çağ dışı anlayışlarla anti demokratik, anti laik ders sistemlerini dayatmaya ve genelin gereksinimlerini göz ardı ederek kimi grup ve çevrelere imtiyaz sağlayacak yaklaşımlar, ülke eğitimini temelden yozlaştıracak etkenlerdir.

Öğretmen, yetiştirme bir ülkenin gelecek nesillerini yetiştirmenin temel adımlarıdır. KKTC’de de öğretmen yetiştirme sistemi ile ilgili düzenlenmesi gereken alanlar vardır. Bir sonraki yazımızda bu konuları, sorunları ve çözüm önerilerini işleyeceğiz.
Sevgiyle kalın ve güzel bir hafta sonu yaşayın dilerim...