İnsanın doğduğu yer, köklerinin olduğu yerdir. Öz suyunu oradan alır, oradan beslenir. Ağacın ham maddesi orada oluşur. Hamuru orada yoğrulur.

On sekiz yaşına kadar “coğrafya kaderidir” ama oradan uzaklaşsa da,
dönmek namümkün olsa da, ağacın kılcal damarlarına yürüyen toprakta ki enzimleri söküp atması artık kolay değildir. Güneşe yönelen çiçekler gibi bu ağaçların dalları da rüzgar estikçe doğduğu topraklara doğru döner.

Yeni yaşanmaya başlanan çevre, dallarda budama yaparak ağaca yeni şekiller verebilir. Sulanmak sureti ile boy verip gelişmesi sağlanabilir. Yaşadığı iklimi severse daha çok meyve vermesi gerçekleşebilir.

İşte İzmir’in bizim (benim) hayatımda böyle bir etkisi olmuştur. Kıbrıs’ın toprağından beslenerek (eğitim, kültür, tarih, gelenek, çevre, aile, coğrafya, maddi ve fiziki ortam V.D.) sosyolojik yapımız şekillenmişti. Ancak bu yapı değişmez, statik değildir.

Eğer kökü ile birlikte sökülüp İzmir’e ekilen bir zeytin ağacı olsaydım, kuruma olasılığım sıfır olurdu. Çünkü toprak beni kabul ederdi, ben de toprağı.
Bin dokuz yüz yetmiş dokuz da, on sekiz yaşında tanıştığım İzmir ben de derin izler bırakmıştır. O dönemdeki siyasal geçerli durum (konjonktür), bağnaz bir dindarlığın olmaması, sosyal hayatta özgürlüklerin daha fazla olması, eğitim düzeyinin daha yüksek olmasının insan davranışlarına yansıması, çağdaş dünyaya dönük yüzleri gibi nedenler uyumumun başlıca etkenleri idi.

En sağlam, katışıksız arkadaşlıkları, dostlukları burada yaşadım. Dünyaya bakış açım burada yenilendi ve farklılaştı. Ufkum burada genişledi. Dünyanın binbir hali ile burada tanıştım. Acıyı da tanıdım sevinci de. Bağımsız yaşamayı da, kendi kararlarımı kendim alıp uygulamayı da, kolektif hayatı da burada öğrendim. Cebimdeki para kadar tüketmeyi, dünyanın geleceği üzerine kafa yormayı da burada öğrendim. Felsefeyi burada sevdim. Bertolt Brecht’in bir mısrasının saatlerce analizini yapmayı da burada yaşadım. Tüm bunlar; köklerimi, öz suyumu değiştirmedi ama dallarıma sürgünlerime şekil verdi.

Şimdi, kırk yedi yıl önce geldiğim bu kente yeniden geldim. Benim yaşadığım dönemin sosyolojisini bir kenara ittim. Biz artık miadı dolmuş birkaç iyi adam gibiydik. O birkaç iyi adam hala toplumun içerisindeydiler ama toplum onların dışarısındaydı. Onlarla birlikte vakit geçirmek güzeldi. Ben de İzmir’in maddesel varlıkları ile teselli buldum.

Asansöre çıktım Dario Merono’yu andım. Elli metre öteye gidip hala ayakta duran körfeze nazır gecekondumuzu gördüm. İnciraltı’nın gencecik ölülerini yad ettim. Kordonboyu’nda geçmişe yürüdüm. Karşıyaka vapurunda Atilla İlhan ve müjganlarımızla yeniden ağlaştık. Çoğulukla İzmir’in zengin insanlarının yaşadığı bir konumda bulunan okulumu ziyaret ettim. Ve seksen dörtten beridir benim kendisini almamı bekleyen diplomamı tozlu raflardan çekip aldım. Duygusal bir buluşmaydı. Foça’da, değerli gazeteci Sevgül Uludağ’ın Dünya Barış Günündeki anma etkinliğine katıldım.

Eskiden İzmir’de yaşamak güzeldi, şimdi İzmir’i yaşamak güzel. İzmir ile ilgili üç şiirimden pasajlar aktararak yazımı sonlandırıyorum.

“Uzaklarda bir kent” şiirimden
(...)Seni içmek istiyorum İzmir
içmek susuzluğu dindirir.
Seni kucaklamak istiyorum İzmir
kucaklamak özlemi dindirir.(...)
(...)Yıllar önce bir akşam
geride el sallayanlar eriyerek gece de
ayrılmıştım bu kentten.
Biri birileri içindedir mutlaka
yüz binlerce şu evin.(...)

“İnciraltı” şiirimden
(...) Bu;vapurla yarışan martıyı son görüşüm.
Bu;son görüşüm güneşi emen denizi.
Savurdukça saçlarını İzmirli kızlar
son duyuşum göğüslerinde taşıdıkları
çiçeklerin kokusunu.(...)

“Pencereler” şiirimden
(...)Konak, Karşıyaka yolcularını taşıyan
deniz görünürdü penceremden.
Saçları beline dökülen
işveli bir kızdı İzmir.
Toprağa düşmüş
ışıl ışıl hilal bir ay gibiydi körfez.
Ufkumuzu genişleten
bize dünyayı açan
bizi dünyaya açan
bir kapıydı bu pencere.(...)

Sağlıcakla kalınız.