Duyulmayan Ses

Kedi yavrularının annesi tam da bunu yaptı. Yedi, doydu, geri çekilip temizlendi. On, on beş gün sonra yavrularını bırakıp birden ortalıktan kayboldu.

Kedi yavrularının annesi tam da bunu yaptı. Yedi, doydu, geri çekilip temizlendi. On, on beş gün sonra yavrularını bırakıp birden ortalıktan kayboldu.
Yavrular ağlayıp durdu bir süre. Kaçtığı tarafa doğru gidip ağlıyorlardı ama anneleri yoktu.

Uzun bir süre geçti. Bir gün anne kedi çıktı geldi. Bazı yavrular kokusundan dolayı olsa gerek yanına yaklaşmaya çalışsa da o, buna engel oldu. Hırladı, pençe savurdu, yanına yaklaştırmadı.

İnsanlar da böyle değil mi? Doğan çocuğu severiz. Onun her şeyini karşılamaya başlarız. Hatta ağlarsa susması için her şeyi yaparız.
Öğreniriz. “Bebek ağlarsa ya açtır ya da altı temizlik ister.” Bunları kontrol ederiz susar, susmazsa rahatsızdır. Gazı varsa çıkartırız, yoksa bir doktora götürürüz.

Biraz daha büyüdüğünde ona bir şeyler de öğretmeye çalışırız.
“Hani baba? Baba nerde?” gibi. Daha sonraları; “Anne de bakayım, Baba de, ba… ba.”

Gün gelir ayaklanır, yürümekten çok koşmaya çalışır. Biz de peşinde. Ne bulursa ağzına sokar. Çocuk tüm duyu organlarıyla çevresini tanımaya çalışırken biz bazı engeller koymaya başlarız.
“Yok, o olmaz, pistir bu.”
Bunu söylerken yüz ifadelerimiz de değişir. Çocuk, bunları da yazar bomboş beynine. Beyni o kadar boştur ki ne söylenir ne yapılır, nerede ne vardır, her şey kaydedilir.

Bazı şeyleri kendisi yapmak ister ama bizce çok tehlikelidir. Hem yaptığı ile “büyüyor” olduğuna seviniriz, hem de “tehlikeli” diye yasaklayarak, sözde onu eğitiriz.
Çocuk da büyürken kendi olmaya çalışır. Hem anne babasını güvence olarak yanında ister hem de onlarsız da bir şeyler yapmaya başlar. Anne babalar için de bu durum önemli. O hem çocuktur hem de büyük gibi davranır.
Öyle bir dönemdir ki bu. Bir taraftan anne babası gibi olmaya, bir taraftan da çocuk gibi oynayarak, görerek, elleyerek, tadarak, koklayarak öğrenmeye çalışır.
“Bana niye değer vermiyorsunuz? Ben yapabilirim. Bana nasıl yapacağımı söylemeyin, ben bilirim,” diyor tıpkı kedi yavrusu gibi.

Sessizce söyler bunları. Sevinerek, üzülerek, başını eğerek, sessiz kalarak veya döküp saçarak ama söyler.

Babam bu noktada hatalar yaptı. Çok değil belki ama derin yaralar açacak hatalar da yaptı.

Bayram günü camide hocayı dinlerken, “anne babalarınızı büyüklerinizi sayacaksınız” dediğinde dirseği ile beni dürterek;
“Duydun,” demesi benim kararlarımı, davranışlarımı yani, isteklerimi, ne demeye çalıştığımı anlayamadığını anladım. Beni küçük düşürdüğünün farkında bile değildi. Beni camiye götürecek kadar büyük ama yaptığını anlamayacağımı sanacak kadar küçük gördü.

Arkadaşlarım, tatillerde mahallede oynarken ben onunla tarlada çalıştım. Beni işe alıştırmaya çalışırken, büyük bir insandan beklediğini bende aradı. Ben babama iyi görüneyim diye çabalarken içimde biriken öfkeyi görmedi, duymadı. Beni anlamadı.

Annemle tartışmaları, bizi köye yollayacak kadar işi uzlaşmazlığa taşıyarak yaptıkları ama bana hiçbir şey sormamaları beni yok saymaları, beni küçük gördüklerindendi. Annem üzülmememi söylemesine rağmen bu böyleydi.

Oysa ben büyüktüm. Doğru ya da yanlış benim de bir fikrim vardı. Ben ayrılmalarını istemiyordum. Anne ve babamla birlikte olmak istiyordum ama beni görmediler, sesimi duymadılar, gözyaşımı silmediler.

Ben ortaokul öğrencisiyken elimden tutup askere götürmesi benim büyüyor olduğumu görmesiydi ama korkularımı hiç anlamadı. Onlar çocukluğumdu.

Ben güvende olmak isterken, arkadaşlarımla oynamak, konuşmak isterken babam bana; “Sen yeterince büyüdün, silah kullanabilecek yaştasın, siperde beklerken başkalarının güvenliği sana bağlı,” dediğinin ama bunları benim anlayamadığımı görmedi, duymadı.

Bostanda çalışırken de öyle değil miydi? Tarladan dışarı taşları çuval içinde omuzumda taşırken farklı mıydı?
“Artık yalnızsın, bundan sonra sen kendin çalışacaksın,” derken sadece büyüyor olduğumu gördü. İçimde birikenlerden haberi bile olmadı çünkü beni dinlemiyordu, duymuyordu.

Yıllar sonra ilk eşimden ayrılmak gündem olunca, afalladım. Ne, yapacağımı bilemedim. Önce işi zora sokayım belki vazgeçilir diye düşündüm, öyle davrandım ama olmadı. Sonra ayrılığa “tamam” dedim. Sözde anlaşmalı bir ayrılıktı ama tüm bu tartışmaların içinde kızımla oğlum neredeydi?
Bazı şeyleri anlatmaya çalıştım ama olmadı, olamadı. Onların kafalarındaki ile benim anlattıklarım asla uyuşmadı. Ne hüzünlerine çare oldu ne gözyaşlarını sildi. Ne de açtığı yaralara merhem oldu.

Benim hatalarım babamın hatalarından çok da farklı değildi sanırım. Evet babamın annemin ayak izleri benim maalesef güzergâhım oldu ama bu asla yaptığım hataları örtemez. Beni haklı kılmaz.
Gülü verenin elinde az da olsa kokusu kalır.
Hoşça kalın.

Bu haber 4 defa okunmuştur

:

:

:

: