Ünlü fizikçi Albert Einstein boşuna dememiş “bir ön yargıyı ortadan kaldırmak bir atomu parçalamaktan daha zordur” diye…

Ön yargılar çeşitli yollarla kazanıldığı gibi, bu yollardan biri de toplumsal yaşanmışlıklardan ve öğretilerden gelmektedir diye düşünebiliriz.

Kıbrıs’ta son 50 yıldır çok kötü deneyimler yaşadık şu veya bu nedenlerle.

Maalesef birbirimizi kırdık geçirdik, bölündük ve yönetildik...

Olaylar ve gelişmeler bitmek bilmedi ve sonunda Adamızı “böldük”; Güneyde ve Kuzeyde yaşamaya başladık.

İnsan Hakları bağlamında öyle çok sorunlarla boğuşuyoruz ki şimdi saymakla bitmez. Kayıp şahıslardan mülkiyet hakkına, seyahat özgürlüğünden eğitim hakkına, gençlerin spor hakkından kültürel mirası koruma hakkına kadar bin bir sorun çözüm beklemekte adamızda, hem güneyde hem kuzeyde.

Ya yaşama hakkına ne demeli? Bir toplum var kuzeyde ama varlığı yok sayılıyor çoğu zaman. İzolasyonlar uygulanıyor yıllardır hayatın her alanında onlara tüm dünya tarafından. Bir garip tutum sürüp gidiyor on yıllardır…

Tarih kitapları maalesef hala daha ırkçı yaklaşımlar içeriyor. “Ben ve Öteki” olguları körükleniyor adanın her iki tarafında da. Irkçılık ve şovenizm giderek körükleniyor. Dar milliyetçi söylemler yükseltilmeye çalışılıyor ve tüm bu gelişmeler özellikle de görüşme sürecini olumsuz etkilemeye dönük etkiler yaratıyor toplumlarda.

İşte tüm bu belirttiklerim için eğitim şart diyorum sevgili okurlarım.

Toplumların birbirlerine karşı ön yargılarını ortadan kaldırabilmekten tutun da demokratik bir ülkede yaşayabilmeye kadar birçok konuda gelişme kaydedebilmenin yolu eğitimden geçiyor.

Vatandaşlık eğitimi programlara girmeli artık günümüz dünyasında. İnsan hakları eğitimi de her iki toplumun eğitim sistemlerinin en başta değer verdikleri konular olmalı. Bu tür eğitimler özellikle demokratik bir toplum yaratabilmenin belki de olmazsa olmaz başlangıç noktalarıdır. Hele bir adada birden çok toplum yaşıyorsa çok kültürlü ortamlarda çok kültürlü eğitim büyük bir öneme sahip olmalıdır. Farklı bakış açıları ile bakabilen insanlar yetiştirebilmeliyiz. Hoşgörü eğitiminden barış eğitimine, birbirimizi anlama eğitiminden kendimizi oluşturma eğitimine kadar birçok alanda farklı programlara ihtiyacımız vardır sevgili okurlarım.

Günümüz dünyasının gerektirdiği insanı yetiştirmek oldukça önemli.

Şu anda kullandığımız eğitim sistem ve yaklaşımları maalesef 19. Ve 2. Yüzyılın yaklaşımlarıdır ve artık bu yollarla 21. Yüzyılın insanını yetiştirebilmek mümkün değildir.

Ülkemizde eğitim yaşamdan kopuk gidiyor. Meslek eğitimlerine gereken önem verilmiyor. Mezunlar iş bulamıyor. Birçok sorun var daha yazılabilecek ama temeldeki zihniyeti değiştiremedikten sonra bu sorunlara köklü çözümler bulmak olası olamayacak.

İşte tüm bunlara ilaveten duyuşsal boyutlarda yukarıda saymaya çalıştığım alanlarda da açılımlar yapılmalı ki yeni nesilleri hem ülkemizde hem de dünyada barış içerisinde yaşamaya alıştıralım. Geleceğimizi eğitimle kurtaralım…