Kıbrıs meselesinde yine bildik bir tabloyla karşı karşıyayız. Türk tarafı masaya yeni öneriler koyuyor, çözüm için yöntem arıyor, güven artırıcı adımları gündeme getiriyor. Ancak Rum tarafı, Kıbrıs Türk halkının siyasi eşitliğini güvence altına alacak en temel taleplere bile olumlu yanıt vermiyor.
Başbakan Üstel’in son açıklamaları bu açıdan önemli. Cumhurbaşkanı Erhürman’ın ‘oyun değiştirici’ olarak nitelendirdiği önerilerin de reddedildiğini söyleyen Üstel, federasyon zemininde yeni bir müzakere arayışını yanlış bulduğunu ifade ediyor.
Aslında ortada çok açık bir gerçek var.
Kıbrıs Türk tarafı, dönüşümlü başkanlık gibi siyasi eşitliğin temel unsurlarından birinin ilke olarak kabul edilmesini istiyor. Rum lider Hristodulidis ise buna dahi olumlu yaklaşmıyor.
Peki, böyle bir anlayışla nasıl ortak bir gelecek kurulacak?
Yıllardır aynı masada oturup aynı sonuçlarla karşılaşmanın artık bir anlamı olmalı. Kıbrıs Türk halkının egemen eşitliği ve eşit uluslararası statüsü kabul edilmeden başlayacak her yeni süreç, geçmişte yaşanan hayal kırıklıklarının tekrarı olmaya adaydır.
Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın KKTC’nin tanınmasına yönelik çağrısı da bu nedenle sıradan bir diplomatik açıklama olarak görülmemeli. Türkiye'nin Kıbrıs politikasında iki devletli çözüm yaklaşımını daha güçlü biçimde uluslararası gündeme taşıması, yeni bir diplomatik dönemin kapısını aralayabilir.
Prof. Dr. Ata Atun’un değerlendirmeleri de bu beklentiyi güçlendiriyor. Özellikle Türkiye'nin uluslararası diplomatik girişimlerinin önümüzdeki dönemde daha etkili hale gelmesi önemli.
Öte yandan yeni geçiş kapılarının açılması da desteklenmeli. Haspolat başta olmak üzere yeni kapılar, iki halkın günlük yaşamına somut katkı sağlayacaktır. Ancak geçiş kapıları açmakla siyasi eşitlik mücadelesi birbirine karıştırılmamalıdır.
Erhürman ve Hristodulidis'in Antalya'daki COP31 zirvesinde aynı uluslararası platformda bulunacak olması da dikkat çekici. Erdoğan'ın Guterres'le görüşmesi ise Kıbrıs meselesinin uluslararası diplomasi açısından önemini bir kez daha ortaya koyuyor.
Artık mesele yalnızca müzakere masasına dönmek değildir. Mesele, o masaya hangi statüyle oturulacağıdır.
Sütten ağzı yanan yoğurdu üfleyerek yer. Biz bu filmi Annan Planı’nda da Crans Montana’da da gördük. Kıbrıs Türk halkı yeniden belirsizliğe mahkûm edilmemelidir.
Çünkü egemenliğin kabul edilmediği bir masada eşitlikten, eşitliğin olmadığı bir süreçte de kalıcı çözümden söz edilemez. Bizden söylemesi…