Kıbrıs Türk halkının geçmişinde, siyasi gelişmelerin günlük hayatı doğrudan etkilediği yıllar vardır. Özellikle 1950’li yıllarda ENOSİS hedefi doğrultusunda artan faaliyetler, halkımızın güvenlik kaygılarını büyütürken Türkiye’ye duyulan bağlılığını da güçlendirmişti.

Babam Hüseyin Özdemir’in Limasol’daki müfettişlik yıllarına ilişkin anılarında, bu dönemin siyasi gelişmelerinin yanı sıra eğitim ve kültür hayatına dair önemli bilgiler de yer alıyor.

Babam, Limasol’daki öğretmenlerin mesleki gelişimlerine katkıda bulunmak amacıyla çeşitli kurslar düzenlemişti. Türk tarihi, coğrafya ve matematik derslerinin yanı sıra Polemidya’da terzilik, Piskobu’da ise makinistlik kurslarının açılmasına öncülük etmişti.

Öğretmen Hüseyin Kanatlı’nın sahnelediği Lüküs Hayat ve Arif Dırdır’ın komedileri büyük ilgi görmüştü. Bulgaristanlı Nevzat Bey ile birlikte hazırladıkları konserlerde Nevzat Bey viyolonsel veya akordeon, babam ise keman çalıyordu. Kültür merkezinde ve Kandu köyünde verdikleri konserler, toplumun sosyal hayatına canlılık kazandırmıştı.

Ancak aynı yıllarda Kıbrıs’ta siyasi gerginlik giderek artıyordu. EOKA’nın 1955 yılında başlattığı silahlı faaliyetler sonucunda İngiliz yönetimi güvenlik önlemlerini artırmış, Limasol’da sokağa çıkma yasakları uygulanmaya başlanmıştı.

Babam, müfettişlik görevi nedeniyle kendisine verilen yeşil geçiş kartıyla askerî kontrol noktalarından geçebildiğini anlatıyor. Bazı Türk öğretmenler ise okul saatleri dışında yardımcı polis olarak görev yapıyordu.

Bütün bu gelişmeler yaşanırken Limasol Türkleri, Dr. Fazıl Küçük’ün gelişini büyük bir heyecanla karşılamıştı. Okullar Türk bayraklarıyla donatılmış, halk konuşmaları dinlemek üzere toplanmıştı.

Kandu Muhtarı Hüseyin Bey’in Dr. Fazıl Küçük’e hitaben yaptığı konuşma, o dönemde Türkiye’ye duyulan bağlılığı güçlü biçimde yansıtıyordu.

Bir hafta sonra Doğan Spor Kulübünün önündeki meydanda Rauf Denktaş, nişanlısı Aydın Hanım ile birlikte karşılanmıştı. Babam, Denktaş’ın kendisini yanına davet ettiğini, daha sonra gelen Ramadan Cemil’e yerini verdiğini de anılarında anlatıyor.

Bir başka önemli gelişme ise Türkiye Cumhuriyeti’nin Kıbrıs’taki temsilciliğinin açılmasıydı. Babam, ilk temsilciyi karşılamak üzere arabasını Türk bayraklarıyla süsleyerek Limasol dışındaki yolda beklediğini yazıyor. Temsilcinin gelişi halk arasında büyük sevinç yaratmıştı.

Bu satırlarda dikkatimi çeken en önemli husus, Kıbrıs Türk halkının bütün güçlüklere rağmen eğitimini, kültürünü ve toplumsal dayanışmasını ihmal etmemesidir.

Babamın anılarında yer alan bu olaylar, Türkiye ile bağlarımızın hangi şartlarda güçlendiğini ve Kıbrıs Türk halkının kendi geleceğine sahip çıkma iradesinin nasıl şekillendiğini gösteriyor.

Bugün KKTC’nin varlığını ve egemenliğini değerlendirirken geçmişte gösterilen bu kararlılığın önemini unutmamak gerekir. Kıbrıs Türk halkının devletine sahip çıkma iradesi, uzun yıllara dayanan mücadelesinin ve Türkiye ile kurduğu güçlü bağların sonucudur.

15 Kasım 2026 tarihinde Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin kuruluşunun 43. yılını geride bırakırken, bu devletin varlığına uzanan yolda mücadele veren başta Dr. Fazıl Küçük ve Kurucu Cumhurbaşkanımız Rauf Raif Denktaş olmak üzere bütün şehitlerimizi, gazilerimizi ve emeği geçenleri minnetle anıyoruz.

Çünkü KKTC, Kıbrıs Türk halkına verilmiş bir armağan değil, yıllarca süren mücadelesinin, ödediği bedellerin ve kendi geleceğini belirleme kararlılığının eseridir.