Güney Kıbrıs Rum Yönetimi'nin 2027 yılı savunma bütçesi, adanın geleceği açısından dikkatle değerlendirilmesi gereken bir tablo ortaya koyuyor.
Rum Savunma Bakanlığı'nın 2027 yılı için öngördüğü toplam bütçe 894,7 milyon euroya yükselirken, asıl dikkat çekici gelişme silahlanma kaleminde yaşanıyor. 2026 yılında yaklaşık 177 milyon euro olan silahlanma ödeneğinin 2027'de 430,15 milyon euroya çıkarılması planlanıyor.
Yani Rum yönetimi silahlanmaya ayırdığı kaynağı iki kattan fazla artırıyor.
Şimdi sormak gerekiyor: Adada çözüm isteyen bir yönetimin önceliği neden silahlanma oluyor?
Rum liderliği bir taraftan uluslararası platformlarda barış, müzakere ve çözüm mesajları veriyor. Diğer taraftan askeri harcamalarını rekor düzeyde artırıyor. Üstelik bu silahlanma politikası, Güney Kıbrıs'ın son yıllarda İsrail, Fransa ve diğer ülkelerle geliştirdiği askeri iş birlikleriyle birlikte değerlendirildiğinde daha da anlam kazanıyor.
Bütün bunlar yaşanırken 15 Kasım KKTC'nin kuruluş yıl dönümü dolayısıyla Güney Kıbrıs'ta düzenlenen gösterilerde Türkiye ve KKTC bayraklarının yakılması da başka bir gerçeği gözler önüne serdi.
Bayrak yakmak protesto değildir. Bu, bir halkın kimliğine, iradesine ve varlığına yönelik açık bir saygısızlıktır.
Daha da düşündürücü olan, Rum Eğitim Bakanlığı'nın protestolara katılan öğrencilerin yok yazılmayacağını duyurmasıdır. Çocukların nefret gösterilerinin içine çekilmesine göz yuman bir anlayışın, yarın hangi barış kültürünü inşa edeceğini merak etmemek mümkün mü?
İşte tam da bu nedenle Rum tarafının söylemleriyle eylemleri arasındaki çelişkiyi görmek gerekiyor.
Bir tarafta silahlanmaya yüz milyonlarca euro ayıran, diğer tarafta Türk bayrağının yakılmasına sahne olan gösterilere karşı yeterli duyarlılığı göstermeyen bir yönetim var.
Peki böyle bir ortamda güven nasıl tesis edilecek?
Kıbrıs Türk halkı elbette barıştan, istikrardan ve adada huzur içinde yaşamaktan yanadır. Ancak barış, bir tarafın diğer tarafın egemenlik haklarından vazgeçmesiyle sağlanamaz.
Kıbrıs'ta gerçekçi ve kalıcı bir anlaşmanın yolu, Kıbrıs Türk halkının egemen eşitliğinin ve eşit uluslararası statüsünün kabul edilmesinden geçer.
Rum tarafı artık şu gerçeği anlamalıdır: Kıbrıs Türk halkı yok sayılamaz, iradesi tartışılamaz, devleti görmezden gelinerek çözüm üretilemez.
Silahlanarak güven, nefret söylemleriyle barış inşa edemezsiniz!
Rum yönetimi önce kendi politikalarıyla yüzleşmeli. Çünkü barışın yolu daha fazla silahlanmaktan değil, karşılıklı saygıdan, eşitlikten ve gerçekleri kabul etmekten geçiyor. Bizden söylemesi…