Her hafta olduğu gibi bugün de yazdıklarımın devamıyla sizlerleyim. Anne, baba ve kardeşlerin emeğiyle şekillenen meslek hayatları, bir ailenin ülkesine duyduğu aidiyetin ve sevdanın en güçlü göstergesidir.

Babamın anılarında, Oomorfo Öğretmen Kolejinde geçen on iki yılın izlerini taşıyan notları okurken yalnızca eski bir okulun günlük hayatını değil, bir dönemin eğitim düzenini de görüyoruz. Türk öğretmenlerin emeklerine rağmen görev ve yükselme imkânlarından geri bırakıldıklarını, İngiliz idaresinin kararlarında eşit davranmadığını babamın cümlelerinden öğreniyoruz. O günlerde bilgi, tecrübe ve hizmet tek başına yeterli olmuyordu. Kimin hangi topluma mensup olduğu da kişinin önüne engel olarak çıkabiliyordu.

Babam, kendisine Türkiye’de İngilizce öğretmenliği yapma imkânı tanınmadığını anlatırken aldığı belgeleri, yıllar süren öğretmenlik tecrübesini ve eğitim hizmetini hatırlatıyor. Bu hatıra, insanın emeğinin karşılığını görmesinin ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Bir öğretmenin hakkı, kimliğine göre değil; bilgisine, çalışmasına ve öğrencilerine kattıklarına göre değerlendirilmelidir. Eğitimde adalet, sınıfta anlatılan ders kadar okul yönetiminin aldığı kararlarda da kendini göstermelidir.

Babamın anılarındaki Menelau hikâyesi de başka bir yönüyle dikkat çekiyor. Annesini görmek için izinsiz yola çıkan bir öğrenci hakkında okul idaresi karar verirken babam, kuralların insani bir anlayışla değerlendirilmesini öneriyor. Doktor raporunu ve annenin uzun yoldan gelişini hatırlatıyor. Bu yaklaşım, öğretmenliğin yalnızca bilgi aktarmaktan ibaret olmadığını anlatıyor. Öğrencinin yaşadığı şartları görmek ve gerektiğinde anlayış göstermek de eğitimin bir parçasıdır.

Babamın bir geminin bayrağını kendi gözünden Türk bayrağı olarak gördüğünü anlatması da önemli bir anıdır. Yanındaki İngiliz müdür ve Rum öğretmen farklı cevaplar vermişti. Bu küçük anı, aynı manzaranın herkeste farklı çağrışımlar uyandırabildiğini gösteriyor. Babamın cevabı ise bayrağa ve ülkesine duyduğu sevgiyi yansıtıyordu. Babam, öğretim yöntemleri tartışmasında iki yaklaşımın birlikte kullanılabileceğini de söylemişti. Bu tutum, düşünmeye ve farklı görüşleri dinlemeye açık bir öğretmenin yaklaşımıdır. Bugün sınıflarımızda çocuklara yalnızca doğru cevabı bulmayı değil, gerekçeyi anlamayı ve saygıyla konuşmayı da öğretmeliyiz. Bu beceriler bilgiyi kalıcı kılar ve toplumsal diyaloğu güçlendirir. Bu yaklaşım her kuşak için önem taşır.

Ülkemizde eğitim kurumlarımızda, okullarımızda ve öğretmen kadrolarımızda söz sahibi olmanın değerini bu anıları okuyunca daha iyi anlıyoruz. Geçmişte başkalarının kararlarıyla şekillenen bir düzende görev yapan öğretmenlerimiz, buna rağmen öğrencileri için çalıştı ve günümüze kalıcı izler bıraktı. Bugün bize düşen görev, bu imkânı eşitlik, liyakat ve nitelikli eğitim için doğru kullanmaktır. Okulların ihtiyaçlarını zamanında görmek, öğretmenlerin mesleki gelişimini desteklemek ve her çocuğa fırsat eşitliği sağlamak bu sorumluluğun temelidir.

Babam, Rum öğretmenlerle ve öğrencilerle kurduğu ilişkileri de açık yüreklilikle anlatıyor. Siyasi çekişmelerin okul arkadaşlıklarını ve toplumlar arasındaki güveni nasıl zedelediğini gözlemliyor. Bu notlar, farklılıklar içinde birlikte yaşamanın kıymetini de hatırlatıyor. Öğretmenlerin ve öğrencilerin kurduğu bağlar, siyasetin sert rüzgârlarından korunmalıdır. Bu bağlar değerlidir; çünkü eğitim, çocukların geleceğini kurarken toplumun ortak hafızasını da şekillendirir.

Oomorfo’daki yıllarını geride bırakıp Lefkoşa’da yeni görevine başlayan babamın hatıraları, geçmişi anlatmakla kalmıyor; bugünün eğitim anlayışına da ölçü sunuyor. Eşit fırsat, emeğe saygı ve insana değer, hangi dönemde olursa olsun eğitimden beklediğimiz temel ölçülerdir. Bu sayfalarda babamın öğretmenlik mücadelesini, meslek ahlakını ve ülkesine bağlılığını görüyorum. Onun yaşadıklarını bilmek, bugün sahip olduğumuz kurumların sorumluluğunu daha iyi kavramamıza yardımcı oluyor. Eğitimde ilerleme, geçmişin tecrübelerini unutmadan her çocuğa adil bir gelecek hazırlamakla mümkündür.

Babamdan kalan en kıymetli miras, emeğe ve insana duyduğu saygıdır.