Baba,

Sen kız çocuğunu severdin, hep bir kız çocuğun olsun isterdin. Hatta üçüncü çocuğun erkek olduğunda hastaneye annemi görmeye bile gitmedin.
Ben de hep özlemini duydum. Bir ablamın ya da kız kardeşimin olmasını hâlâ özlerim.

Çocukken sevgini gösterirdin, yardımcı olurdun ama büyüyerek yalnız bıraktın. Çok açık gösterdin yalnızlığın ne demek olduğunu. Yalnız bırakarak “öğren de ayakların üzerinde dur,” dedin.

Baban da öyleymiş. Bunu çok sonraları öğrendim. Bundan olsa gerek ne yazık ki ben de çok hatalar yaptım.

Beni işittin ama çoğu kez duymadın, beni gördün ama çoğu kez anlamadın, beni sevdin ama hep senin gibi olmamı istedin.

Bu hataları ben de yaptım. Sandım ki çocuğumun kafasını yarar ve içine benim bilgi ve tecrübelerimi tıkarsam onu koruyabileceğim.

Ama olmadı.

Seni şimdi çok daha iyi anlıyorum. Gençliğindeki yaşamı, ilgiyi bırakıp; tarlalarda, madende, başkalarının yanında çalışarak kıt kanaat geçinmenin ne demek olduğunu, işsiz kaldığın zamanlarda ailenin geçimi için çırpınmanı, çaresizliğinde kabaran öfkeni çok iyi anlıyorum.

Çalışma hırsını sen de babandan aldın. Yusuf dedem ki onu hiç görmedim, ne yapmışsa sen de onu yaptın.

Ben bu yaşımda bile, doğru yanlış fark etmez, attığım her adımda seni buluyorum.

***

Anne,

Senin güzel kalbini, vicdanının sesini dinlemeni, hep kendime pusula yaptım. Yönümü öyle bulmaya çalıştım. Bunlardan hiç üzüntü duymadım. Böyle davrandığım zamanlarda hiç ‘keşke’ dediğim olmadı.

Başkalarının sorunlarını sorunlarım olarak omuzlarımda taşımayı da senden öğrendim. Sorumluluk duyduğum konularda başarısız olmayı hiç sevmedim. Bu nedenle de çok ezildim.

Sen güler yüzünü, sabrını, annenden ben de senden bir şeyler aldım.

Sen beni babamdan çok duyardın. Küçükken seninle babam arasında bir anlaşma, bir görev bölümü var diye düşünürdüm.

Girne’de otel inşaatında çalışırken ellerin parçalanırdı. Sen beni teselli etmeye çalışırdın. Hep kulaklarımda; “yaptığım iş zor değil ya Caner’im. Ustalara mermer veriyorum,” sözlerin vardı.

İş yaşamımın ilk yıllarında elime inşaatlarda kullanılan mermeri alıp kaldırmaya çalışıncaya dek hafif sanırdım.

Sen ailen için fedakârlık yapan, karşılık beklemeyen, yürekten seven, sevdiğinin başını okşayarak gösteren biri oldun.

Bir özür borcum var sana. Mor elbiseni “bir daha giymeyeceksin” dediğimde yaptığım acımasızlığın, annesini kıskanan bir ilkokul çocuğunun karşısında gösterdiğin büyüklük için özür dilerim.

Sen bir daha giymedin o elbiseyi, ben hâlâ vicdan azabı çekiyorum. Kıskançlığın delice bir aptallık olduğunu, çocukken çevrenin giydirdiği deli gömleği olduğunu senin olgun davranışınla fark ettim.

Ben sizlerin çocuğu olmaktan gurur duyuyorum. Kâh “Enver’in oğlu”, “Samiye’nin en büyük çocuğu” oldum, kâh “bastellagicinin oğlu”.

Siz benim varlıkta da yoklukta da anne babamdınız. Sizden öğrendiklerim benim yolum oldu.

“Yalan dünya” deriz de hele bir sor bakalım kelebeğe, yalanı nerede dünyanın doğrusu nerede? Kısacık ömrüne nasıl sığdırır yalanı dolanı?
Kimse ona ne yapacağını söylemez. Kimseye de sormaz nasıl yapacağını.
İki günlük ömründe üzerine düşen görevi tam zamanında, tam da olması gerektiği kadar ne bir eksik ne bir fazla yapar ve gider.

O farkında bile olmadan kendinden önce yumurta bırakan kelebeğin izinden gider.

Gülü verenin elinde az da olsa kokusu kalır. Tüm anne ve babalara rengarenk güller benden olsun.


CİCİ BEY Ayak İzleri kitabımdan alıntıdır.